มีนิทานของชาวจีนเรื่องหนึ่งเล่าว่า....

สามีภรรยาคู่หนึ่งอาศัยอยู่ในชนบทกับท่านผู้เฒ่าท่านหนึ่ง และมีม้าฉลาดแสนรู้อีกตัวหนึ่ง ทั้งสองสามีภรรยารักม้าตัวนี้มาก วันหนึ่งม้าหนีไป ทั้งสามีภรรยาเสียใจมาก
 ท่านผู้เฒ่าก็ได้ปลอบใจว่า “อย่าเสียใจเลย เพราะชีวิตนี้ไม่แน่” เวลาผ่านไปหลายวัน ม้าตัวนั้นก็กลับมาที่บ้าน แต่คราวนี้ได้พาแฟนมาด้วย เป็นม้าป่าอีกตัวหนึ่ง สามีภรรยาต่างก็ดีใจมาก แต่ท่านผู้เฒ่าก็บอกว่า... “อย่าเพิ่งดีใจ เพราะชีวิตนี้ไม่แน่”

ต่อมาวันหนึ่ง สามีพาม้าตัวใหม่มาหัดขี่เล่นไปรอบๆ บ้าน

ม้ายังไม่เชื่องดี จึงยังไม่สามารถบังคับได้ดังใจ ม้าพาวิ่งลอดเข้าไปใต้ถุนบ้าน ตัวเขาชนกระแทกเข้ากับตัวบ้านอย่างแรง ตกลงมาพิการแขนขาหัก ทั้งสามีภรรยาต่างก็เสียใจกับเหตุการณ์นี้มาก ท่านผู้เฒ่าก็ปลอบว่า... “อย่าเสียใจ เพราะชีวิตนี้ไม่แน่” 

ต่อมาเกิดสงครามขึ้น

ชายฉกรรจ์ในหมู่บ้านถูกทางราชการเกณฑ์ไปเป็นทหารทุกคน สามีได้รับการยกเว้นเนื่องจากเป็นคนพิการ การสู้รบเป็นไปอย่างรุนแรง ทำให้ทหารตายเกือบหมด สามีภรรยาก็ดีใจที่ตัวเองไม่ต้องไปเสียชีวิตในการสงครามครั้งนี้...

นิทานเรื่องนี้สอนเราว่า...

บางครั้งเราอาจเกิดความรู้สึกว่า เราได้ สูญเสียมากมาย...เราเสียเปรียบน่าเสียใจ... แต่เมื่อเวลาผ่านไปแล้ว เราอาจจะเห็นว่า สิ่งเหล่านี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่น่าเสียใจอะไรมาก อาจจะกลับกลายเป็นสิ่งที่ดีก็ได้

บางสิ่งบางอย่างที่เรารู้สึกว่าดี

แต่เมื่อเวลาผ่านไปแล้ว สิ่งเหล่านี้ก็อาจจะไม่ใช่สิ่งที่ดีก็ได้ มันก็กลับไปกลับมาอยู่อย่างนั้น เป็น “อนิจจัง” ไม่แน่นอนจริงๆ เราจึงควรทำความเข้าใจกับเรื่องของ “ความไม่แน่นอน” และรู้จัก “ปล่อยวาง 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความจริง . . .สิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา
ในขณะที่เรา กำลังคิดถึงใครสักคนหนึ่งอยู่นั้น
คน ๆ นั้นก็อาจจะกำลังคิดถึงใครอีกคนอยู่ก็เป็นได้
และอาจจะมีคนคิดถึงเรา . . .
โดยที่เราเองก็ไม่ได้สนใจ . . . ที่จะรับรู้เลยเช่นเดียวกัน

ในความฝันนั้น . . . เราเลือกที่จะรักได้
สามารถเลือกให้คนที่เรารัก รักเรา
เลือกที่จะสมหวัง เลือกที่จะไม่ผิดหวัง
แต่ในความเป็นจริง . . .
สิ่งที่เกิดขึ้นนั่น ไม่ได้เป็นอย่างในความฝัน

ความจริงที่เกิดขึ้นนั้น . . . มันสุดแสนจะเจ็บปวด
เมื่อรักนั้น . . . ไม่สมหวัง เมื่อรักไม่ได้เป็นดังที่ใจหวัง
เมื่อเราไปรักคนที่ไม่สามารถรักเราได้
ไม่ว่า . . . จะด้วยเหตุผลใด

การอยู่กับความฝัน . . . ทำให้คนมีความสุข
แต่เมื่อเจอกับความจริง  . . .ทุกสิ่งกลับเปลี่ยนไป
ดังนั้น . . . จึงไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่
เลือกที่จะจมอยู่กับความฝัน . . .
มากกว่าตื่นมาเจอความจริงที่เจ็บปวด

รู้ว่าเธอไม่รัก ไม่มีใจให้ฉัน
แต่เธอรู้ไหม. . . หัวใจไม่มีเหตุผล
แลกทุกอย่างเพื่อคำว่า “รัก” รักแล้วเจ็บก็ยอมก็ทน

รู้ว่าเธอหนักใจ และรู้ว่าลำบากใจ
ที่ยังเห็นฉันยังทุ่มเทใจ ให้เธออย่างนี้
ไม่มีทางที่จะรักฉัน ทุกถ้อยคำฉันเข้าใจดี
แต่ในวันนี้ ยังทำใจไม่ได้เลย

อย่าบอกฉันให้ตัดใจ อย่าผลักไสฉันให้ไกล
ช่วยทำเป็นไม่รู้ แค่ปล่อยให้ฉันนั้นรักเธออยู่เหมือนเดิมได้ไหม?
ไม่วิงวอนให้เธอสงสาร อ้อนวอนให้เธอมีใจ แค่อย่าใจร้าย
อย่าเกลียดกันก็พอ ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันรู้ว่าถามตรงๆเธอคงจะไม่พอใจ
ว่าฉันเซ้าซี้ทำไม เรียกร้องอะไรเหลือเกิน
แต่คงต้องพูดออกไป เพราะฉันไม่รู้จริงๆว่าเธอยังคงมีกัน
ยังมีแค่ฉันในใจ ยังเหมือนเมื่อวานรึเปล่า

ท่าทางห่างเหินเกินทั้งที่เดินข้างๆกัน
เจอะหน้าทุกวันเหมือนความสัมพันธ์ไม่เท่าเก่า
หมั่นโทรไปหากี่ครั้งก็เจอว่าเธออยู่กับใครเค้า
บ่นเอาว่าฉันขี้เหงาไป

ก็เลยต้องถาม...เพื่อความแน่ใจ
ว่าเธอยังมี....ยังมีเยื่อใย
ช่วยพูดกับฉัน...บอกฉัน....ว่าฉันแค่คิดมากไป...คิดอะไร
ไม่เคยใจน้อย...ก็มันน้อยใจ
ฉันกลัวเธอเบื่อ....และไม่เหลือใจ
ช่วยบอกว่ารักฉันได้มั้ย....รักฉันได้มั้ย....ต่อไปจะไม่ถามเลย

ฉันรู้ว่าฉันกังวลจนเธอคงรำคาญใจ
แต่เธอรู้มั้ยทำไมเหตุผลก็คือรักเธอ
ขาดเธอฉันคงขาดใจ
ไม่รู้ว่าฉันกังวลหรือเธอกำลังมีใคร
แววตาถึงเหมือนไกลๆ เธอคิดอะไรรึเปล่า

ท่าทางห่างเหินเกินทั้งที่เดินข้างๆกัน
เจอะหน้าทุกวันเหมืนความสัมพันธ์ไม่เท่าเก่า
หมั่นโทรไปหากี่ครั้งก็เจอว่าเธออยู่กับใครเค้า
บ่นเอาว่าชั้นขี้เหงาไป

ก็เลยต้องถาม...เพื่อความแน่ใจ
ว่าเธอยังมี....ยังมีเยื่อใย
ช่วยพูดกับฉัน...บอกฉัน....ว่าฉันแค่คิดมากไป...คิดอะไร
ไม่เคยใจน้อย...ก็มันน้อยใจ
ฉันกลัวเธอเบื่อ....และไม่เหลือใจ
ช่วยบอกว่ารักฉันได้มั้ย....รักฉันได้มั้ย....ต่อไปจะไม่ถามเลย

เรายังเหมือนเดิมใช่มั้ย เรายังรักกันใช่มั้ย
บอกฉันให้ฉันวางใจหน่อย
เรายังเหมือนเดิมใช่ไหม เรายังรักกันใช่มั้ย
บอกฉันให้ฉันวางใจหน่อย
ว่ารักเรา....ยังเหมือนเดิม

ชีวิตนี้จะขอมีความสุขนานๆไม่ได้เลยใช่ม่ะ

 

พอกำลังเลิฟสุดๆก้อมีมารผจญอีกล่ะ

 

เราก้อทำบุญบ่อยแล้วน่ะ

 

ทำไม่ไอ้พวกชอบแอบอดกยังมาราวีอีกว่ะ......แม่ง

 

ขอโทษถ้าblockนี้หยาบไปบ้าง

 

แต่ขอเหอะอึดอัดมากๆเครียดด้วย

กลับมาแล้ว มาพร้อมกับกำลังใจที่เต็มเปี่ยม

 

มีพลังที่จะสู้ต่อไปอีกเพราะที่รักคอยให้กำลังใจเค้าอยู่

 

มีความสุขมากเลยได้กลับไปอยู่กับที่รัก

 

เค้าจะตั้งใจเรียนนะ  ที่รักก้อตั้งใจเรียนด้วยล่ะ

 

รีบเรียนให้จบเร็วๆ จะได้มาอยู่ด้วยกันนะค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                                                     @รักแคนนะ@